X
تبلیغات
نیایش - نیایش چیست

نیایش

نیایش چیست

نيايش در لغت به معناي « دعا ، آفرين، دعا نيكو آفرين، ستايش، تحسين، آفرين و دعا از روي خواهش و زاري، تضرع، زاري، عبادت و ... مي باشد.» (خداي

نيايش در واقع پل ارتباطي بنده و خداست، راه رسيدن به معشوق است، گريستن در برابر ذات لايزال الهي است ، آنچنان كه يكي از معاني نيايش دعايي است كه از روي تضرع و زاري كنند.

دعا و نيايش مقدمه اوج گرفتن روح است . روحي كه تاكنون اسير خاك وتعلقات خاكي بوده است و حالا خود را در مرتبه اي مي يابد كه با عزيز ترين و بزرگترين ها حرف مي زند ، به او متصل مي شود و اين اتصال سر چشمه ي همه خيرها و خوبي هاست « روح انسان در حقيقت اخگر و شعله اي است از روح خدا كه با تنزلات بسيار و باطي مراحل زيادي به طرف ماده، قرين ماده و بدن افراد انساني شده است. اين روح استعداد پيوند به عالم بالاتر و وصال به اصل خود را دارد، هرگاه شرايطي پيش آيد و روح انسان به ماوراء عالم و به كانون غير مادي جهان و به تعبير ديگر به خدا توجه كند وارتباط هرچند محدود پيدا كند، نيايش حاصل شده است .»

نيايش حضور عبد در پيشكاه معبود است، آنچنان كه خداوند را صدا بزند  و با او راز دل بگويد ، چرا كه خداوند ، تنها آرامش دهنده دل و تنها پناهگاه امن و استواري است كه مي توان به هيچ پروايي راز دل با او گفت و اندوه دل را در درياي نگاه او شست و اين جاذبه و كشش را آرام كرد.

«استاد محمد تقي جعفري نيز درارتباط با نيايش مي گويد: « آن حالت روحي كه ميان انسان و معبودش رابطه ي انس ايجاد نموده و كشش برقرار مي سازد، نيايش ناميده مي‌شود .»

آري، وقتي تنها راهي كه مي توان از طريق آن به آرامش رسيد و تكاپوي روح را آرام كرد خداست، پس بدون شكست تنها راه اين اتصال نيز دعا و نيايش است.

« نيايش عبارت است از تضرع، ناله مضطربانه، و طلب ياري و استعانت و گاهي يك حالت كشف و شهود روشن و آرام دروني و مستمر و دورتر از اقليم همه محسوسات. به عبارت ديگر، مي توان گفت كه نيايش پرواز روح است به سوي خدا و بالاخره نيايش نمودار كوشش انسان است، براي ارتباط با آن وجود نامرئي،

آفريدگار همه ي هستي، صرف نظر ازنقل اوراد فرمولي، حقيقت نيايش يك حالت عرفاني پرگدازي را  مجسم مي كند كه در آن دل به خدا جذب مي شود.»

جذب دل به خدا ، آنچنان تحولي در مسير زندگي آدمي ايجاد مي كند كه قلم را ياراي گفتن آن نيست و زبان از وصف آن عاجز است.

آري « نيايش ، چيزي جز شوقي شديد و بر آمده از دل نيست، مي توان با زبان احساسات خود را آشكار كرد ، مي توان د رخلوت يا در جمع به بيان احساس پرداخت، ولي شرط صداقت اين است كه آنچه بيان مي كنيم ، از دروني ترين اعماق قلبمان حاصل شده باشد. »

پس مي توان صادقانه، بي پروا، بي واهمه و بي هيچ اندوهي  آنچه كه در درون مي‌گذرد را با خداوند در ميان نهاد زيرا اوتنها كسي است كه ناگفته همه حرف ها و حديث ها را مي داند و راز دلها را از اندروني وجودشان مي خواند كه « هم قصه ي نانموده داني     همه نامه ي نانوشته خواني » و با همه ي وجود اين صدا زدن خداوند ، آرامشي به آدمي مي‌دهد ، نديدني و نشناختي كه شكوفايي روح را مي توان از اثرات وپيامد هاي آن دانست.

امام رضا (ع) نيز در اين باره مي فرمايند:

« خوشا به حال كسي كه عبادت و دعايش را براي خدا خالص كند ودلش را به آنچه چشمش مي بيند ، مشغول ندارد و بدانچه مي شنود، ياد خدا را فراموش نكند و براي آنچه به ديگري داده شده، اندوهگين نشود. »

و اين چنين است كه كسي كه تنها به آنچه نزد خداوند است دل خوش كند و دريافته باشد كه تنها منشأ همه ي بخشش ها و محروميت ها در دست خداست، محال است كه روي به درگاه ديگري بياورد و از ديگري بخواهد.

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم اردیبهشت 1387ساعت 11:47  توسط اشکان  |